Vijf jaar Levenseindekliniek

‘Ik ben enorm blij en dankbaar dat mensen die uitzichtloos en ondraaglijk lijden in ons land waardig kunnen sterven. De Levenseindekliniek is een waardevolle aanvulling op onze euthanasiepraktijk en geeft mensen – in zijn bestaan – ontzettend veel rust. Ook de mensen die er misschien wel nooit gebruik van zullen maken.’

Dit zei minister Schippers van Volksgezondheid ter gelegenheid van het eerste lustrum van de Levenseindekliniek op 8 maart in Amsterdam. ‘Ik heb groot respect voor het moeilijke werk dat u doet’, aldus de minister tegen de medewerkers van de Levenseindekliniek. ‘De ruimte die mensen soms zo ontzettend nodig hebben op het meest kwetsbare moment in hun leven – die ruimte geeft u.’

De bewindsvrouwe drong er op aan artsen nog beter toe te rusten voor de moeilijke afwegingen rond euthanasie. Daarin ziet ze een rol voor de Levenseindekliniek, dat als expertisecentrum artsen scholing geeft en zonodig met raad en daad terzijde staat bij het beoordelen en uitvoeren van euthanasieverzoeken.

 

Voorzitter van de regionale toetsingscommissies euthanasie (RTE) Jacob Kohnstamm sprak van een ‘zeer positieve waardering’ binnen de RTE voor de Levenseindekliniek, onder meer ingegeven door de transparante wijze waarop de casus worden gedocumenteerd. ‘De Levenseindekliniek gaat niet over één nacht ijs,’ oordeelde hij. Hij noemde de Levenseindekliniek verder een ‘inhoudelijk overtuigend kenniscentrum. Het zou ideaal zijn als dat verder wordt uitgebreid, zodat mensen meer door de eigen arts kunnen worden geholpen’.

 

Een licht kritisch geluid kwam van Christa Anbeek, bijzonder hoogleraar Remonstrantse theologie (VU) en hoofddocent aan de Universiteit voor Humanistiek. Anbeek, voormalig lid van de Adviesraad, vindt dat de Levenseindekliniek zelf veel meer moet deelnemen aan het medisch-ethische debat rond vrijwillige levensbeëindiging. ‘Ik daag de Levenseindekliniek uit om de achterliggende visies op genuanceerde wijze te verwoorden en te laten zien wat ze de samenleving te bieden heeft en waarom’. Ze gaf ook een cadeau: een dialoogmodel over kwetsbaar leven, zodat medewerkers kunnen verwoorden ‘wat hen existentieel, moreel en spiritueel bij hun bijzondere hulpverlenerschap voortdrijft.’

 

Schrijfster Rebekka de Wit hield in een humoristisch en toch ontroerend betoog een warm pleidooi voor een ‘afhankelijkheidsverklaring’. Volgens de schrijfster van ‘We komen nog een wonder tekort’ zijn we allemaal met elkaar verbonden. De Wit verloor op jonge leeftijd haar moeder en de vriend van haar zus.

Voor de viering van het vijfjarig bestaan was een select gezelschap uitgenodigd van medewerkers, SCEN-artsen en leden van de toetsingscommissies. Directeur Steven Pleiter van de Levenseindekliniek vertelde hen dat in vijf jaar tijd ongeveer 6000 mensen een verzoek deden om euthanasie. 1400 mensen zagen hun verzoek ingewilligd. Hij benadrukte dat de toename van het aantal verzoeken naar ongeveer 2500 dit jaar de Levenseindekliniek dwingt te focussen op de complexe casus. Met de beroepsgroep wil hij overleg over hoe mensen met bijvoorbeeld uitbehandelde kanker euthanasie kunnen krijgen van hun eigen arts, of een vervanger in de regio.

Klik hieronder voor de speeches: