Arts Levenseindekliniek aan de slag in de nadagen van zijn carrière

“Ik ben niet zo’n snijder”, zegt gepensioneerd huisarts Dick Brouwer. “Mijn interesse ligt meer bij het praten met mensen.” Toen de euthanasiewet van kracht werd, meldde hij zich aan als SCEN-arts. Sinds 2015 zet hij zich ook in voor de Levenseindekliniek.

Dat collega’s wisselend over euthanasie denken, is voor hem geen probleem. “Niet iedereen zit hetzelfde in elkaar. Ik heb geen oordeel als iemand niet kan slapen vanwege een euthanasie. Ik zie het zelf als een soort barmhartigheid in de laatste fase van iemands leven.”

Bij de begeleiding tijdens het euthanasietraject ontstaat er een vertrouwensband met de betreffende patiënt en zijn of haar omgeving. “Het is een intensief proces, dat veel voldoening geeft”, vertelt Dick Brouwer.

De Levenseindekliniek werkt met ambulante teams, een arts en een verpleegkundige, die worden ingezet in de regio waar zij wonen of professioneel actief zijn. Als hij een casus krijgt toegewezen, checkt Dick Brouwer hoe de behandelend arts tegenover euthanasie staat. “Soms is iemand onvoldoende met de materie bekend en zorgt dit voor een doorverwijzing naar de Levenseindekliniek. Het is echter veel handiger als een huisarts zelf de aanvraag oppakt. Hij, of zij, kent de patiënt en hoeft niet alle bezoeken te doen die wij nu doen. De formulieren zijn niet zo heel ingewikkeld en de Levenseindekliniek kan daarbij helpen. Nu moeten mensen vaak onnodig langer wachten en dat zorgt voor een extra belasting van de patiënt.”

Om aan het groeiende aantal hulpvragen tegemoet te kunnen komen, is de Levenseindekliniek met name in Zuid-Holland op zoek naar artsen en in heel het land naar psychiaters. Naar mening van Dick Brouwer moet degene die zich voor de Levenseindekliniek inzet wel gewend zijn om met deze categorie patiënten om te gaan en bij voorkeur ook enige ervaring met euthanasie te hebben. “Je kunt dit werk goed doen in de nadagen van je carrière. Ik was een jaar met pensioen toen ik voor de Levenseindekliniek aan de slag ging. De hele dag thuis moeten genieten van je vrijheid voelt uiteindelijk ook als een soort werken”, besluit hij met een lach.