Ik kies zelf voor het moment

Erik Prins en zijn vrouw Tutu

“Het is een bijzonder verhaal”, zegt Erik Prins in reactie op de vraag hoe hij met de Levenseindekliniek in contact is gekomen. Dertig jaar woonde hij in het buitenland. Eerst in de Verenigde Staten en de laatste vijftien jaar in Thailand. Toen zo’n drie jaar geleden bij hem een onbehandelbare vorm van botkanker werd geconstateerd, kwam hij via via bij de Levenseindekliniek terecht.

“Ik ben vanuit Thailand op zoek gegaan naar mogelijkheden voor euthanasie”, vertelt Erik Prins (74). “Alle pogingen om ergens in behandeling te worden genomen mislukten, omdat ik geen enkel medisch contact in Nederland meer had. Iemand wees mij op de Levenseindekliniek. Daar konden ze mij gelukkig helpen, waar ik heel erkentelijk voor ben.”

Zijn drie kinderen, die allen in Nederland wonen, zijn het helemaal eens met zijn euthanasieverzoek. Het traject loopt inmiddels op zijn eind. Erik Prins komt zijn bed niet meer uit en geeft aan dat het volgens hem eerder een kwestie van dagen dan van weken is, voordat hij samen met de arts van de Levenseindekliniek een datum voor de euthanasieverlening zal plannen. “Het heeft me een enorm veel rust gegeven dat ik een draagbare exit heb kunnen creëren. Ik ben eerst nog naar Spanje gegaan, waar ze in een privékliniek in Madrid een vriestechniek op de tumor wilden toepassen. Toen bleek dat de kanker naar mijn longen was uitgezaaid, gaf de arts aan dat die behandeling geen zin meer had. In overleg met mijn kinderen ben ik naar Nederland teruggekomen.”

“Ik heb euthanasie altijd als een fatsoenlijke exit gezien”, vervolgt hij. “Al hoopte ik natuurlijk dat ik het nooit nodig zou hebben.  De artsen wilden mijn bekken amputeren, waarbij in vijftig procent van de gevallen ook een been afgezet moet worden. En als dat niet zo is, kan het been in ieder geval niet meer gebruikt worden. Dat vond ik een onmenselijke oplossing en ik heb die behandeling geweigerd. Misschien als ik jong was geweest, maar niet nu ik in de zeventig ben.“

Het contact met de arts van de Levenseindekliniek verloopt heel prettig, geeft hij aan. “Ik heb me ook ingezet om de relatie in stand te houden”, legt hij uit. “Telkens als ik naar Nederland kwam, sprak ik de arts ook. Ik ben dankbaar dat de Levenseindekliniek bestaat. Daar werd ik als expat toch geaccepteerd. Verder was er niemand die mij kon helpen. In Thailand, Spanje en Engeland, waar ik wel medische contacten had, is euthanasie geen optie. In de Verenigde Staten ook niet. Nederland is hierin een goede uitzondering.”

Met zijn kinderen bereidt hij zich voor op het laatste stuk van zijn leven. “Ik heb met hen alles besproken wat er te bespreken valt. Het komt nu heel dichtbij. Ik kies voor mezelf het moment dat het genoeg is.”

Erik Prins is op 16 juni 2018 overleden.