Waardig en trots gaan

Jolande van Til is één van de Vrienden die zich heeft aangemeld voor de verwantenraad. Deze raad in oprichting is een initiatief om ook de stem van de patiënt binnen de stichting Vrienden van de Levenseindekliniek te laten horen. Jolande wil op deze manier graag het werk van de Levenseindekliniek steunen. “Zo kan ik mijn ouders een beetje eren”.

Jolandes vader en moeder zijn in 2017 aan het einde van hun leven. Haar vader (89) heeft last van longemfyseem en hartfalen. Haar moeder (86) heeft dementie. Vijf keer per dag krijgen zij bezoek van de thuiszorg. Vader is ontzettend helder en regelt zijn zaakjes vanuit zijn bed. Naar zijn overtuiging kan er maar één iemand voor zijn vrouw zorgen en dat is hij. Nu de situatie nauwelijks houdbaar meer is, willen zij zo niet verder leven. Zij zijn beiden lid van de NVVE, hebben een wilsverklaring en een niet-reanimeren verklaring. Aan de huisarts vragen zij om duo-euthanasie. Omdat de huisarts daar niet aan wil, richten zij zich tot de Levenseindekliniek. Jolande: “De gesprekken met de Levenseindekliniek verliepen goed. ‘Die mensen begrijpen ons’, zei mijn vader. De duo-euthanasie werd voor 10 april gepland. Toen zei mijn moeder: ‘Ik wil niet.’ En daarmee werd duo-euthanasie onmogelijk.”

Vader besluit zijn euthanasieverzoek wel door te zetten. Zijn vrouw kan zich daar niet in vinden. “Je laat me na 64 jaar huwelijk in de steek”, zegt ze. Het is een moeilijke tijd. Op 18 maart struikelt moeder buiten op straat. Drie dagen later overlijdt zij aan haar val. Vader heeft daags ervoor een gesprek heeft gehad met de SCEN-arts – de arts die zijn of haar collega van de Levenseindekliniek moet adviseren of hij naar zijn mening aan alle eisen van de Euthanasiewet heeft voldaan. De SCEN-arts heeft aangegeven zich te kunnen vinden in het euthanasieverzoek. Nu zijn vrouw zo plotseling is overleden, wil vader zo snel mogelijk euthanasie. Op 23 maart wordt zijn verzoek ingewilligd. Hij is maar 37 uur weduwnaar geweest.

Jolande: “Voor mij was het natuurlijk verdrietig mijn beide ouders in zo’n kort tijdsbestek te verliezen. Maar ik gunde mijn ouders dat zij waardig en trots konden gaan. De begeleiding van de Levenseindekliniek was echt geweldig. Bij de crematie van mijn ouders stond een collectebus voor de Levenseindekliniek, dat wilden mijn ouders graag. We hebben ruim € 300 opgehaald en dat aan de stichting Vrienden van de Levenseindekliniek geschonken.”