Werk vol compassie en mededogen

Atie Boekweit is sociaal psychiatrisch verpleegkundige en cognitief gedragstherapeutisch werker in de geestelijke gezondheidszorg (GGZ). Daarnaast werkt zij bij de Levenseindekliniek.
“In de GGZ richt ik mij in een team op de ambulante begeleiding van psychiatrische patiënten”, legt zij uit. “Bij de Levenseindekliniek komt mijn ervaring goed van pas. Ik kan mee beoordelen of hulpvragers met een psychiatrische achtergrond alle behandelingen al gehad hebben om te herstellen of dat zij nog kunnen leren hun klachten te accepteren.”

Behandelmogelijkheden

“Of een situatie echt uitzichtloos is, is bij psychiatrische patiënten een moeilijk te beantwoorden, persoonlijke vraag, mensen kunnen na jaren van behandeling hun hoop op herstel volledig kwijtraken”, vult zij aan. Haar beide banen sluiten goed op elkaar aan. Als behandelaar probeert Atie Boekweit binnen de GGZ mensen met angststoornissen of depressies uit te dagen en kleine stappen te laten doen in de dingen die zij vermijden of niet durven. “Dit zijn voornamelijk oudere psychiatrisch patiënten”, vertelt zij. “Sinds vijf jaar houd ik me ook bezig met mensen met chronische pijn- en vermoeidheidsklachten. Dat zijn mensen van alle leeftijden. Bij de Levenseindekliniek kom ik ook veel hulpvragers met chronische pijnklachten en psychische problemen tegen. Samen met een arts onderzoek ik of iemand nog behandelmogelijkheden heeft. Soms heeft een patiënt wel veel hulp, maar weinig behandeling gehad. Het beoordelen van een euthanasieaanvraag van iemand met een psychiatrische achtergrond is heel moeilijk. Gelukkig beoordelen we een hulpvraag met zijn tweeën heel zorgvuldig en daarna kijkt ook een onafhankelijk psychiater en een SCEN-arts nog naar de casus.”

Begeleiding geven

In haar dagelijks werk kan de verpleegkundige patiënten met een doodswens slechts bijstaan. “Ik kan vanuit mijn functie binnen de GGZ alleen begeleiding geven”, geeft Atie Boekweit aan. “Bij de Levenseindekliniek is dat anders. We nemen een euthanasievraag heel serieus en bekijken uiterst zorgvuldig waarom iemand euthanasie wil.”
Zij werkt sinds 2017 bij de Levenseindekliniek. “Ik kreeg te maken met een patiënte die aangaf dat haar grens in wat zij aankon, bereikt was. Haar huisarts en behandelend psychiater hadden de vrouw al jaren begeleid en gaven aan dat zij haar euthanasiewens niet wilden oppakken.
De vrouw meldde zich aan bij de Levenseindekliniek, die haar wens wel ging onderzoeken. Zo raakte ik bekend met het werk van de Levenseindekliniek. Ik zag een vacature en heb gesolliciteerd.”

Verhelderend

Atie Boekweit houdt haar banen zoveel mogelijk gescheiden. “Ik vertel patiënten binnen de GGZ tot nog toe nooit dat ik ook bij de Levenseindekliniek werk. Dat vind ik te ingewikkeld. Maar op een van de maandelijkse bijeenkomsten deskundigheidsbevordering van collega’s heb ik wel een presentatie over het werk van de Levenseindekliniek gegeven. De deelnemers vonden het fijn en verhelderend.”
Soms leidt haar tweede baan echter ook tot levendige discussies. “Veel collega’s in de psychiatrie denken dat behandeling en herstel altijd mogelijk is. Iedereen vindt het lastig”, nuanceert zij. “Zelf ben ik er trots op dat euthanasie in Nederland zo goed geregeld is. Als verpleegkundige heb je een nauwe band met de patiënt en is wanhoop en uitzichtloosheid vaak onderwerp van gesprek. Ik zie mijn inzet voor de Levenseindekliniek als werk vol compassie en mededogen.”