Persoonlijke verhalen

De Levenseindekliniek biedt zorg aan mensen die met hun euthanasiewens niet bij hun eigen arts terecht kunnen. Als je met mensen in gesprek gaat over hun verzoek komen veel verhalen los. Als arts of verpleegkundige van de Levenseindekliniek maak je vaak bijzondere gebeurtenissen mee. Sommige van deze verhalen hebben wij vastgelegd, altijd met toestemming van de betrokkenen. Zo willen wij inzicht bieden in ons werk en begrip creëren voor de mensen die in uiterste nood naar ons toekomen.


Ik kies zelf voor het moment

“Het is een bijzonder verhaal”, zegt Erik Prins in reactie op de vraag hoe hij met de Levenseindekliniek in contact is gekomen. Dertig jaar woonde hij in het buitenland. Eerst in de Verenigde Staten en de laatste vijftien jaar in Thailand.

Toen zo’n drie jaar geleden bij hem een onbehandelbare vorm van botkanker werd geconstateerd, kwam hij via via bij de Levenseindekliniek terecht.

Lees verder… 


Bijzondere vertrouwensband met de patiënt

“Ik ben niet zo’n snijder”, zegt gepensioneerd huisarts Dick Brouwer. “Mijn interesse ligt meer bij het praten met mensen.”

Sinds 2015 zet Dick Brouwer zich in voor de Levenseindekliniek. Dat collega’s wisselend over euthanasie denken, is voor hem geen probleem. “Niet iedereen zit hetzelfde in elkaar. Ik heb geen oordeel als een arts niet kan slapen vanwege een euthanasie. Ik zie het zelf als een soort barmhartigheid in de laatste fase van iemands leven.”

Lees verder…

 


Waardig en trots gaan 

Jolande van Til is één van de Vrienden die zich heeft aangemeld voor de verwantenraad. Deze raad in oprichting is een initiatief om ook de stem van de patiënt binnen de stichting Vrienden van de Levenseindekliniek te laten horen.

Jolande wil op deze manier graag het werk van de Levenseindekliniek steunen. “Zo kan ik mijn ouders een beetje eren”.

Lees verder…