Persoonlijke verhalen

De Levenseindekliniek biedt zorg aan mensen die met hun euthanasiewens niet bij hun eigen arts terecht kunnen. Als je met mensen in gesprek gaat over hun verzoek komen veel verhalen los. Als arts of verpleegkundige van de Levenseindekliniek maak je vaak bijzondere gebeurtenissen mee. Sommige van deze verhalen hebben wij vastgelegd, altijd met toestemming van de betrokkenen. Zo willen wij inzicht bieden in ons werk en begrip creëren voor de mensen die in uiterste nood naar ons toekomen.



‘Ervaring inzetten om artsen te coachen’

Aan het toenemend aantal vragen om ondersteuning door de consulent euthanasie blijkt dat de Levenseindekliniek met dit initiatief aan een behoefte voldoet. In 2018 begeleidden de consulenten honderdzeventien euthanasietrajecten. Jeannine Salvino is consulent euthanasie bij de Levenseindekliniek. “Alle ervaring die ik de afgelopen jaren bij de Levenseindekliniek heb opgedaan, kan ik nu in coachingstrajecten voor artsen inzetten.” Lees verder…

 


Werk vol compassie en mededogen

Atie Boekweit is sociaal psychiatrisch verpleegkundige en cognitief gedragstherapeutisch werker in de geestelijke gezondheidszorg (GGZ). Daarnaast werkt zij bij de Levenseindekliniek.

“In de GGZ richt ik mij in een team op de ambulante begeleiding van psychiatrische patiënten”, legt zij uit. “Bij de Levenseindekliniek komt mijn ervaring goed van pas. Ik kan mee beoordelen of hulpvragers met een psychiatrische achtergrond alle behandelingen al gehad hebben om te herstellen of dat zij nog kunnen leren hun klachten te accepteren.”  Lees verder…

 


Mijn moeder kreeg haar waardigheid terug

“Het euthanasietraject van mijn moeder was een redelijk drama”, vertelt Corinne van Roozendaal. Nadat haar moeder, Jettie van Roozendaal, had aangegeven dat zij niet langer wilde leven, ging de familie het traject in met de behandelend arts. Deze ondernam echter geen stappen en hield de familieleden in het ongewisse over verdere mogelijkheden. Bij toeval kwamen zij in contact met de Levenseindekliniek, die de euthanasieaanvraag wel wilde onderzoeken. “Mijn moeder lag al twaalf jaar in een verpleeghuis. Zij heeft twee keer een hersenbloeding gehad, was verlamd, incontinent, kreeg gemalen voedsel en kon niet meer lezen, terwijl dat haar grote hobby was. Op een gegeven moment liet zij weten dat zij er klaar mee was.” Lees verder…


Tot het laatste moment de regie zelf in handen

In het algemeen ziekenhuis in Zutphen kwam Bas Ketelaars na zijn opleiding tot verpleegkundige terecht op de longziekte-oncologie afdeling. Of hij daar lang zou blijven, wist hij niet, want: “al die enge, kale mensen met chemotherapie, die soms ook nog doodgaan, dat lag mij niet.” Inmiddels werkt hij er 22 jaar en kijkt hij heel anders tegen het leven aan. Naast zijn baan in het ziekenhuis, zet hij zich in deeltijd in voor de Levenseindekliniek. Lees verder… 

 


Ik kies zelf voor het moment

“Het is een bijzonder verhaal”, zegt Erik Prins in reactie op de vraag hoe hij met de Levenseindekliniek in contact is gekomen. Dertig jaar woonde hij in het buitenland. Eerst in de Verenigde Staten en de laatste vijftien jaar in Thailand.

Toen zo’n drie jaar geleden bij hem een onbehandelbare vorm van botkanker werd geconstateerd, kwam hij via via bij de Levenseindekliniek terecht.

Lees verder… 


Bijzondere vertrouwensband met de patiënt

“Ik ben niet zo’n snijder”, zegt gepensioneerd huisarts Dick Brouwer. “Mijn interesse ligt meer bij het praten met mensen.”

Sinds 2015 zet Dick Brouwer zich in voor de Levenseindekliniek. Dat collega’s wisselend over euthanasie denken, is voor hem geen probleem. “Niet iedereen zit hetzelfde in elkaar. Ik heb geen oordeel als een arts niet kan slapen vanwege een euthanasie. Ik zie het zelf als een soort barmhartigheid in de laatste fase van iemands leven.” Lees verder…

 


Waardig en trots gaan 

Jolande van Til is één van de Vrienden die zich heeft aangemeld voor de verwantenraad. Deze raad in oprichting is een initiatief om ook de stem van de patiënt binnen de stichting Vrienden van de Levenseindekliniek te laten horen.

Jolande wil op deze manier graag het werk van de Levenseindekliniek steunen. “Zo kan ik mijn ouders een beetje eren”.

Lees verder…