Uitgelicht: ‘Zijn huisarts werkte niet mee’

“Mijn broer (87) wilde euthanasie, maar zijn huisarts werkte na eerdere toezeggingen niet mee“, zegt Jacomijn van Duin. “Mijn broer had non-Hodgkin en wilde niet meer lijden.”

Mevrouw Van Duin

Jacomijn van Duin – Fotograaf: Anna Green

Haar broer heeft er anderhalf jaar over gedaan om tot de beslissing te komen dat hij uit zijn lijden verlost wilde worden. In deze periode van nadenken en bespreken, regelde hij ook al zijn zaken.

“Toen de broer met zijn wens bij zijn huisarts aanklopte kreeg hij te horen dat zolang hij nog naar buiten kon lopen en van de zon genieten, het nog geen tijd was om euthanasie te verlenen.”

Zijn zus Jacomijn van Duin, tevens Vriend van de Levenseindekliniek, wees haar broer op de mogelijkheid om zijn verzoek bij de Levenseindekliniek neer te leggen. En zo geschiedde.

“Het team – een arts en een verpleegkundige – van de Levenseindekliniek had al vrij snel na het eerste telefonisch contact een gesprek met mijn broer. Het was een indringend gesprek. Ze zeiden niet ‘dat doen wij wel even’, maar gingen diep in op zaken als het ziektebeeld, het verloop, de wens en dergelijke. Er volgden meer gesprekken en ze lieten ook nog onderzoek doen naar de longfunctie. In overleg met mijn broer nam het team contact op met de huisarts. Dat doen ze meestal, omdat ze inzage willen in het medisch dossier. Maar ook om te sonderen of de huisarts toch zelf de euthanasie wil toepassen.”

Uit het longonderzoek bleek dat de broer een slechte longfunctie had. Maar omdat hij prednison gebruikte, voelde hij zich nog redelijk goed. Deze bevindingen werden met de huisarts besproken.

“Uiteindelijk is de huisarts nauw betrokken geweest bij de euthanasie van mijn broer. Dit voelt voor iedereen goed. Mijn schoonzusje is zielsgelukkig dat het zo gegaan is. En natuurlijk mist zij haar man, net als hun kinderen en alle anderen. We zijn het erover eens dat mijn broer waardig is gestorven.”