Hongerdood is geen optie

Op vrijdag 7 november 2014 publiceerde NRC Handelsblad een interview met theoloog en voormalig lid van een Regionale Toetsingscommissie Euthanasie Theo Boer. Dit interview vroeg om een reactie, en op woensdag 12 november 2014 plaatste NRC Handelsblad een verkorte versie van de onderstaande reactie namens de Levenseindekliniek:

Een 80-jarige vrouw krijgt een hersenbloeding. Bij aankomst in het ziekenhuis lukt het nog om enkele stappen rondom het bed te maken. Er volgt revalidatie en na een lichte verbetering zet de aftakeling definitief in. Door een halfzijdige verlamming vermindert haar mobiliteit snel. Na enige tijd moet deze vrouw met een tillift uit haar bed in de rolstoel getild worden. En vanuit de rolstoel op het toilet. Zij kan zichzelf niet meer verzorgen, zichzelf niet meer aankleden, zichzelf niet meer opmaken, alleen met veel moeite nog wat eten. Het is een mensonterende situatie. Zij vindt haar lijden ondraaglijk.

Theoloog en ethicus Theo Boer, NRC van 7 november 2014, vindt dat zij maar moet stoppen met eten en drinken. Dan zal ze na negen dagen overleden zijn. Want aan haar hersenbloeding zal zij de komende jaren nog niet sterven. Volgens Boer kun je dan met goed fatsoen geen euthanasie geven.

Gelukkig hebben wij een liberale euthanasiewet, die het wel mogelijk maakt om mensen die ondraaglijk en uitzichtloos lijden te helpen. Op hun dringende verzoek, juist dat maakt deze wet zo liberaal. Omdat er om euthanasie verzocht moet worden, sterft ruim 95% van de mensen niet door euthanasie. Ik ben er trots op dat wij een Levenseindekliniek hebben die mensen helpt als hun eigen arts dat niet kan. Na zorgvuldige afwegingen en als aan wettelijke voorwaarden wordt voldaan. De mensen die zich melden bij de Levenseindekliniek zijn in acht van de tien gevallen niet terminaal.

Een barmhartige arts kan euthanasie geven. Sterven hoort bij het leven en vooral voor huisartsen is het onderdeel van hun dagelijkse werk. De Levenseindekliniek helpt hen graag als het ingewikkeld wordt om een goede afweging te maken. En om ja te zeggen als dat kan en nee als dat moet.

De 80-jarige vrouw, mijn moeder, had graag gewild dat zij geholpen kon worden, maar werd dat niet. Haar lijden duurde drie jaar en drie maanden, alvorens zij overleed. Zij is mijn motivatie om mensen te helpen, die net zoals zij niet zozeer dood willen, maar een eind aan hun lijden willen.

Steven Pleiter

Directeur Levenseindekliniek